ການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງການຊື້ຂາຍ

ຄວາມສຳຄັນຂອງການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງໃນຕະຫຼາດການເງິນ

ການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງແມ່ນຫຼັກການພື້ນຖານໃນທຸກຮູບແບບຂອງການລົງທຶນ, ໂດຍສະເພາະໃນຕະຫຼາດການເງິນທີ່ມີຄວາມຜັນຜວນສູງ. ມັນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການປົກປ້ອງເງິນທຶນຂອງທ່ານຈາກການສູນເສຍທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບການຮັກສາຄວາມສາມາດໃນການຊື້ຂາຍໃນໄລຍະຍາວ. ໂດຍບໍ່ມີການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງທີ່ເໝາະສົມ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີຍຸດທະສາດການຊື້ຂາຍທີ່ດີກໍຕາມ, ນັກລົງທຶນກໍອາດຈະປະເຊີນກັບການສູນເສຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍທີ່ສາມາດທຳລາຍບັນຊີການຊື້ຂາຍໄດ້.

ນອກຈາກການປົກປ້ອງເງິນທຶນແລ້ວ, ການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງຍັງຊ່ວຍໃຫ້ນັກລົງທຶນສາມາດຕັດສິນໃຈໄດ້ຢ່າງມີເຫດຜົນ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນອິດທິພົນຂອງອາລົມໃນການຊື້ຂາຍ. ໂດຍການກຳນົດຂອບເຂດຄວາມສ່ຽງທີ່ຍອມຮັບໄດ້ລ່ວງໜ້າ, ນັກລົງທຶນສາມາດຫຼີກລ່ຽງການຕັດສິນໃຈທີ່ວຸ້ນວາຍທີ່ເກີດຈາກຄວາມຢ້ານກົວຫຼືຄວາມໂລບ, ເຊິ່ງມັກຈະນຳໄປສູ່ຜົນເສຍຫາຍ. ການມີແຜນການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງທີ່ຊັດເຈນເຮັດໃຫ້ການຊື້ຂາຍມີລະບຽບວິໄນ ແລະ ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.

ການວິເຄາະຄວາມສ່ຽງໃນການຊື້ຂາຍເງິນຕາ

ການເຂົ້າໃຈແລະການວິເຄາະຄວາມສ່ຽງແມ່ນຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ໃນຕະຫຼາດແລກປ່ຽນເງິນຕາ, ນັກລົງທຶນປະເຊີນກັບຄວາມສ່ຽງຫຼາຍປະເພດເຊັ່ນ: ຄວາມສ່ຽງຕະຫຼາດ (market risk) ທີ່ເກີດຈາກການເໜັງຕີງຂອງລາຄາ, ຄວາມສ່ຽງດ້ານການດຳເນີນງານ (operational risk) ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມຜິດພາດທາງເຕັກນິກຫຼືມະນຸດ, ແລະ ຄວາມສ່ຽງດ້ານສະພາບຄ່ອງ (liquidity risk) ທີ່ເກີດຈາກການບໍ່ສາມາດຊື້ຂາຍຊັບສິນໄດ້ໃນລາຄາທີ່ຕ້ອງການ. ການກວດສອບຄວາມສ່ຽງເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງລະອຽດແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນ.

ນັກລົງທຶນສາມາດນຳໃຊ້ເຄື່ອງມືວິເຄາະຕ່າງໆເພື່ອປະເມີນຄວາມສ່ຽງ. ການວິເຄາະດ້ານເຕັກນິກ (technical analysis) ໃຊ້ຮູບແບບຕາຕະລາງແລະຕົວຊີ້ວັດຕ່າງໆເພື່ອຄາດຄະເນການເຄື່ອນໄຫວຂອງລາຄາໃນອະນາຄົດ, ຊ່ວຍໃຫ້ກຳນົດຈຸດເຂົ້າແລະອອກທີ່ອາດມີຄວາມສ່ຽງໜ້ອຍ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ການວິເຄາະພື້ນຖານ (fundamental analysis) ພິຈາລະນາຂໍ້ມູນເສດຖະກິດ, ຂ່າວສານ, ແລະປັດໄຈທາງດ້ານການເມືອງທີ່ອາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຄ່າເງິນຕາ. ການລວມເອົາວິທີການວິເຄາະທັງສອງຢ່າງນີ້ສາມາດໃຫ້ມຸມມອງທີ່ຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ.

ຍຸດທະສາດການຄວບຄຸມຄວາມສ່ຽງ

ເມື່ອຄວາມສ່ຽງໄດ້ຖືກລະບຸແລະວິເຄາະແລ້ວ, ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປແມ່ນການນຳໃຊ້ຍຸດທະສາດເພື່ອຄວບຄຸມມັນ. ຍຸດທະສາດໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຄືການກຳນົດຄຳສັ່ງຢຸດການຂາດທຶນ (stop-loss order) ເຊິ່ງເປັນຄຳສັ່ງທີ່ປິດການຊື້ຂາຍໂດຍອັດຕະໂນມັດເມື່ອລາຄາຮອດລະດັບທີ່ກຳນົດໄວ້, ເພື່ອຈຳກັດການສູນເສຍທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຄຳສັ່ງຢຸດຮັບກຳໄລ (take-profit order) ຊ່ວຍລັອກກຳໄລເມື່ອລາຄາຮອດເປົ້າໝາຍທີ່ຕ້ອງການ. ການກຳນົດຂະໜາດຕຳແໜ່ງ (position sizing) ຢ່າງເໝາະສົມກໍເປັນສິ່ງສຳຄັນ, ໂດຍການຈຳກັດຈຳນວນເງິນທຶນທີ່ສ່ຽງໃນແຕ່ລະການຊື້ຂາຍໃຫ້ຢູ່ໃນອັດຕາສ່ວນນ້ອຍໆຂອງບັນຊີທັງໝົດ.

ການກະຈາຍຄວາມສ່ຽງ (diversification) ໂດຍການຊື້ຂາຍຄູ່ເງິນຕາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຫຼື ລົງທຶນໃນຕະຫຼາດອື່ນໆກໍສາມາດຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງໄດ້. ນອກຈາກນີ້, ການນຳໃຊ້ leverage ຢ່າງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບແມ່ນຈຳເປັນ; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເພີ່ມທ່າແຮງໃນການສ້າງກຳໄລ, ມັນກໍເພີ່ມທ່າແຮງໃນການສູນເສຍເຊັ່ນກັນ. ການກຳນົດອັດຕາສ່ວນຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຜົນຕອບແທນ (risk-reward ratio) ກ່ອນການຊື້ຂາຍແຕ່ລະຄັ້ງກໍເປັນວິທີທີ່ດີໃນການຕັດສິນໃຈວ່າການຊື້ຂາຍນັ້ນຄຸ້ມຄ່າກັບຄວາມສ່ຽງທີ່ໄດ້ຮັບຫຼືບໍ່. ການມີລະບຽບວິໄນ ແລະ ຍຶດໝັ້ນກັບແຜນການຊື້ຂາຍທີ່ວາງໄວ້ແມ່ນພື້ນຖານສຳລັບການຄວບຄຸມຄວາມສ່ຽງທີ່ດີ.

ຜົນກະທົບຂອງປັດໄຈເສດຖະກິດໂລກ

ຕະຫຼາດເງິນຕາຕ່າງປະເທດແມ່ນໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຈາກປັດໄຈເສດຖະກິດໂລກແລະເຫດການທາງດ້ານການເມືອງ. ຕົວຊີ້ວັດເສດຖະກິດມະຫາພາກເຊັ່ນ: ຜະລິດຕະພັນລວມພາຍໃນ (GDP), ອັດຕາເງິນເຟີ້, ອັດຕາດອກເບ້ຍ, ແລະຕົວເລກການຈ້າງງານ, ລ້ວນແຕ່ມີຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ມູນຄ່າຂອງເງິນຕາ. ການປ່ຽນແປງໃນປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້ສາມາດເຮັດໃຫ້ຄ່າເງິນຕາປ່ຽນແປງຢ່າງວ່ອງໄວ, ເຊິ່ງສ້າງທັງໂອກາດແລະຄວາມສ່ຽງໃຫ້ແກ່ນັກລົງທຶນ. ການຕິດຕາມຂ່າວສານເສດຖະກິດທົ່ວໂລກຢ່າງໃກ້ຊິດຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນ.

ນອກຈາກນີ້, ນະໂຍບາຍຂອງທະນາຄານກາງ, ເຫດການທາງດ້ານພູມສາດການເມືອງ, ແລະຂໍ້ຕົກລົງການຄ້າລະຫວ່າງປະເທດກໍສາມາດມີຜົນກະທົບຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ຕະຫຼາດແລກປ່ຽນເງິນຕາ. ຍົກຕົວຢ່າງ, ການປ່ຽນແປງອັດຕາດອກເບ້ຍໂດຍທະນາຄານກາງສາມາດດຶງດູດນັກລົງທຶນໃຫ້ຊື້ເງິນຕາຂອງປະເທດນັ້ນ, ຫຼືເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຖອນທຶນອອກ. ການເຂົ້າໃຈວ່າປັດໄຈເສດຖະກິດແລະການເມືອງທົ່ວໂລກເຫຼົ່ານີ້ພົວພັນກັນແນວໃດແມ່ນສິ່ງສຳຄັນສຳລັບການປະເມີນແລະບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງໃນສະພາບແວດລ້ອມການຊື້ຂາຍທີ່ສັບສົນ.

ເຄື່ອງມື ແລະວິທີການໃນການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງ

ນັກລົງທຶນມີເຄື່ອງມືແລະວິທີການຫຼາຍຢ່າງເພື່ອຊ່ວຍໃນການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງຂອງພວກເຂົາ. ແພລັດຟອມການຊື້ຂາຍສ່ວນໃຫຍ່ມັກຈະມີຄຸນສົມບັດໃນການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງໃນຕົວເຊັ່ນ: ການກຳນົດຄຳສັ່ງ stop-loss ແລະ take-profit, ການແຈ້ງເຕືອນລາຄາ, ແລະການສະແດງຂໍ້ມູນບັນຊີແບບສົດໆ. ການນຳໃຊ້ຄຸນສົມບັດເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງເຕັມທີ່ສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ການຕັດສິນໃຈມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນແລະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຈາກຄວາມຜິດພາດຂອງມະນຸດ.

ນອກຈາກນີ້, ການຮັກສາບັນທຶກການຊື້ຂາຍ (trading journal) ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ສຸດ. ມັນຊ່ວຍໃຫ້ນັກລົງທຶນສາມາດຕິດຕາມການຊື້ຂາຍທີ່ຜ່ານມາ, ວິເຄາະຜົນໄດ້ຮັບ, ແລະລະບຸຮູບແບບຫຼືຂໍ້ຜິດພາດທີ່ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆໃນຍຸດທະສາດການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງຂອງພວກເຂົາ. ການທົດສອບຍຸດທະສາດ (backtesting) ໂດຍໃຊ້ຂໍ້ມູນລາຄາໃນອະດີດກໍເປັນອີກວິທີໜຶ່ງໃນການປະເມີນປະສິດທິພາບຂອງຍຸດທະສາດການຊື້ຂາຍພາຍໃຕ້ສະພາບການຕະຫຼາດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ກ່ອນທີ່ຈະນຳໃຊ້ທຶນຈິງ. ການຮຽນຮູ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແລະການປັບປ່ຽນວິທີການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງແມ່ນກະແຈສູ່ຄວາມສຳເລັດໃນໄລຍະຍາວ.

ການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງການຊື້ຂາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເປັນພື້ນຖານທີ່ເຮັດໃຫ້ການຊື້ຂາຍຍືນຍົງແລະມີກຳໄລ. ໂດຍການເຂົ້າໃຈຄວາມສ່ຽງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ການນຳໃຊ້ຍຸດທະສາດການຄວບຄຸມຄວາມສ່ຽງທີ່ມີປະສິດທິພາບ, ແລະການປັບຕົວເຂົ້າກັບການປ່ຽນແປງຂອງຕະຫຼາດການເງິນທົ່ວໂລກ, ນັກລົງທຶນສາມາດເພີ່ມໂອກາດໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍການລົງທຶນຂອງພວກເຂົາ. ການມີລະບຽບວິໄນ, ການຮຽນຮູ້ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ແລະການປັບປຸງແຜນການບໍລິຫານຄວາມສ່ຽງແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບຄວາມສຳເລັດໃນໂລກຂອງການຊື້ຂາຍທີ່ມີການແຂ່ງຂັນ.